Haustið

Haustið er tími breytinga og umskipta í náttúrunni. Í minni eigin náttúru og fjölskyldunnar hafa undanfarin haust haft í för með sér stór og mikil umskipti. Jafnvel umpólun á köflum. Í nóvember 2006 fékk afi á Skipalæk heilablóðfall og var eftir það bundinn við hjólastól. Í nóvember 2007 lést pabbi minn sviplega.
Haustið 2008 rann upp og merkilegt nokk, þá tók ég haustinu jafnvel enn opnari örmum en áður. Sumrin eru alltaf hálf manísk finnst mér, en haustin tími jafnvægis. Mér fannst ég fljóta inn í haustið dansandi á línunni milli yin og yan. Þó örlaði stundum á óæskilegri meðvitund um haustin tvö sem á undan voru gengin og það sem þau báru í skauti.
Fyrsta árs nemar í tónlistardeild Listaháskólans voru sendir á námskeið í Skálholt 4.-9. október eða þar um bil. Þar var ekkert sjónvarp, ekkert útvarp, engin blöð og allir of uppteknir til að bera sig eitthvað eftir fréttum af umheiminum. Ég kom heim og spurði Davíð: Jæja, gerðist eitthvað á meðan ég var í burtu? Hann svaraði: Jaaa, bankakerfið virðist vera hrunið og allir eru brjálæðir. Ég sagði þá: Pfffff, ef það er mótbyr haustsins 2008 þarf ég ekki að kvarta.
Nú er haustið 2009. Þá kvaddi afi minn á Skipalæk. Feðgarnir Sigurður og Grétar hvíla nú hlið við hlið undir Ekkjufellinu.

Að lokum eftir langan, þungan dag,
er leið þín öll. Þú sest á stein við veginn,
og horfir skyggnum augum yfir sviðið,
eitt andartak.

Og þú munt minnast þess,
að eitt sinn, eitt sinn, endur fyrir löngu
lagðir þú upp frá þessum sama stað.

Steinn Steinarr

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðasta blund.

Madama Butterfly

Óperan Madama Butterfly eftir Puccini hefur aldrei fengið nafn á íslensku. Hvort finnst ykkur betra, Lafði Fiðrildi eða Lafði Smjörfluga?

Pilsfaldakapítalismi

Davíð Oddssyni tókst enn einu sinni að setja þjóðina á hvolf fyrir það eitt að fá sér vinnu. Eftir því sem ég hugsa meira um þetta, þá botna ég minna í öllu fárinu. Það eina sem ég veit er að ég tek ekki mark á fjölmiðli sem þessi maður ritstýrir og ég hefði ekki ráðið hann í vinnu ef hann hefði sótt um hjá mér. En hann vantaði nú samt vinnu, það losnaði starf og hann var veiddur í það. Fyrir svo utan að það er ekki seinna vænna en hann prófi að vinna í einkageiranum, maðurinn fer að komast á aldur og hefur verið á ríkisspenanum alla sína starfsævi. Þrátt fyrir að hafa í kjaftinum verið maður einkaframtaksins.

Rétt eins og Hannes Hólmsteinn, sem virðist ekki ætla að færa sig úr ríkisháskólanum til einkaháskólanna. Í kjaftinum vill hann einkavæða menntakerfið. Við höfum HR og Bifröst, einkaskólana tvo sem grenja út jafnhá fjárframlög frá ríkinu og HÍ. Örugglega fyrirmyndar rekstrarleið að hans mati. Ekki fer hann þangað. Þannig mætti vafalaust lengi telja.

Kapítalistarnir hanga allir í pilsfaldi ríkisins. Heimta einkavæðingu, kaupa hægri vinstri og grenja svo út peninga frá ríkinu þegar allt fer á hausinn.

Fyrir hvað standið þið, sjallar? Hvar væruð þið ef ríkisstofnana nyti ekki við? Blankir og atvinnulausir? Enginn einkavinur til að gefa ykkur péníng og skipa ykkur í embætti? Nema kannski Garðabæjar-anginn af ykkur, hann væri líklega um borð í leiguflugvél á leið til Ísafjarðar.

Ég held að ég sé kominn að þeirri niðurstöðu að fagna því að Davíð Oddsson sé orðinn ritstjóri Morgunblaðsins. Það er lítið mál fyrir okkur hin að sniðganga einn fjölmiðil og það hlýtur að vera hverjum talsmanni einkaframtaksins nauðsynlegt að prófa a.m.k. einu sinni á ævinni að starfa fyrir einkaaðila.

Í viðjum

Ég er hvorki hætt né farin. Ekki alveg strax a.m.k. Ég er hins vegar fámál. Oft er ég meira að segja orðlaus. Þjóðfélagsástandið er of súrt til að ég nenni að mynda mér skoðanir. Ég er meira að segja hætt að horfa daglega á fréttir. Horfi bara stundum og stundum ekki. Svo hefur Morgunblaðið endanlega verið afskrifað á heimilinu sem mark á takandi fjölmiðill. Fyrir nokkrum dögum var hringt í okkur og okkur, ásamt öllum öðrum gömlum áskrifendum boðinn Mogginn ókeypis í mánuð. Í dag sögðum við allri áskrift upp, ókeypis eða ekki og ég les ekki lengur mbl.is.

Ég er miklu frekar að hugsa um þetta sem enginn er að spá í nú til dags. T.d. fésbókarfíkn Íslendinga og persónunjósnir sem auðveldlega geta átt sér stað í þessu netsamfélagi. Aukinheldur er ég enn á því að bloggið sé skemmtilegra.

Svo hef ég verið að velta því fyrir mér að undanförnu hvort það eru konur eða karlar sem hagnast á sölu og framleiðslu dömubinda í heiminum. Ég var að velta því fyrir mér síðast þegar ég fór út í búð hvað tíðahringur kvenna, eðlilegur og sjálfsagður hluti líkamsstarfseminnar, væri rosalegt markaðsafl. Eins svosem úrgangslosun ungbarna, bleyjubissnesinn er álíka stór ef ekki stærri. Og hvernig týpur eru þetta sem "hanna" dömubindi og bleyjur? Hvað er notað í þetta? Í flestum tilvikum klórbleikt bómull, grysjur og lím? Nema í lífrænu týpurnar, þar er ekkert klór notað, sem betur fer. Hvers eiga konur og börn að gjalda? Konur og foreldrar eru fangar sannfæringar um að það að neita sér um þetta tvennt hafi í för með sér tilfinnanlegan skort á lífsgæðum. Ég veit ekki af hverju, en allt í einu finnst mér eitthvað klikkað við það ef raunin er sú að sleiktir jakkafatakarlar með skjalatösku séu þeir sem hagnast á sölu og framleiðslu bleyja og dömubinda.

Best að gúgla og gá.

Ferðalag

Þá er ég aftursnúin úr haustferðalaginu sem var ljómandi skemmtilegt. Ég skrópaði að vísu í skóla og vinnu á meðan, sem útheimtir ófyrirséðan klukkustundafjölda í kvöld og helgarvinnu, en þetta var allt fyrirhafnarinnar virði.

Við mamma lentum í Berlín á föstudagskvöldi og brunuðum með almenningsfararkostum áleiðis á hótelið. Kristín Arna var hvergi sjáanleg, en við höfðum mælt okkur mót við hótelið. Við ákváðum að koma okkur fyrir og halda svo leitarfund. Allt í einu segir mamma: "Hvaða stígvél eru þetta sem speglast í glugganum??" Og í sama mund stekkur hún út af baðherberginu. Hún hafði föndrað við að fela farangurinn sinn í herberginu og láta líta út fyrir að enginn væri á staðnum og við kolféllum fyrir bellibragðinu.

Við skoðuðum Berlín ásamt Önnu Völu höfuðsnillingi morguninn eftir og tókum svo lest til Hamborgar í eftirmiðdaginn. Þar beið okkar kvöldmatur hjá Helgu, skiptinemamömmu minni. Næstu dagar á eftir fóru í frekar planlaust dingl hingað og þangað um borgina, heimsóknir, óhóflegt át og fleira notalegt.

Dingluðumst svo annan dagpart í Berlín á heimleiðinni og flugum svo heim við toppskilyrði þann 11.09.09.

Bráðum koma myndir.

Sannleikurinn

Mamma kemur morgun á

munum við þá fara burt.

Íslandinu fljúga frá

sem fiskar dregnir land á þurrt.

hér.e

Vopnafjörður

Héraðsflói